Elk Mondaine horloge en elke Mondaine klok draagt een ontwerp dat al meer dan tachtig jaar hetzelfde is gebleven. Niet omdat er niets is veranderd, maar omdat er weinig te verbeteren was aan iets dat al klopte.
Hans Hilfiker was geen horlogemaker. Hij was ingenieur bij de Zwitserse Spoorwegen en kreeg de opdracht om een klok te ontwerpen die op elk station moest hangen, van het kleinste dorpsstation tot het centraal station van Zürich. De eisen waren simpel maar streng: de klok moest op grote afstand leesbaar zijn, zonder enige twijfel over de tijd. Hilfiker koos voor een witte wijzerplaat, dikke zwarte wijzers en een minuut indeling die in één oogopslag te lezen is.
Het detail waar hij het meest bekend van werd, was de secondewijzer. Rood, met een karakteristiek bolletje aan het eind, geïnspireerd op het signaal dat stationschefs gebruikten om treinen te laten vertrekken. Die secondewijzer maakt geen gelijkmatige ronde: hij loopt in 58 seconden naar de 12, pauzeert daar twee seconden, en springt dan verder. Die twee seconden gaven de centrale klok precies genoeg tijd om alle stationsklokken in het land opnieuw te synchroniseren. Wat begon als een technische oplossing voor trein punctualiteit, werd het meest herkenbare design detail van Zwitserland.
Zeven jaar later richtte Erwin Bernheim Mondaine Watch Ltd. op, een familiebedrijf dat horloges zou maken volgens Zwitserse kwaliteitsnormen. Het bedrijf bleef decennialang in handen van de familie Bernheim, en dat is nog steeds zo. Geen investeerders die op korte termijn resultaat willen, maar een familie die denkt in generaties. Diezelfde nuchtere, langetermijnblik zie je terug in het ontwerp: functie boven trend, precisie boven versiering.
Pas in 1986 kreeg Mondaine als eerste de officiële licentie van de Zwitserse Spoorwegen om het ontwerp van de stationsklok naar een polshorloge te vertalen. Dat was geen kleine stap. Het betekende dat elk detail, van de verhoudingen van de wijzerplaat tot de exacte kleur rood van de secondewijzer, moest kloppen met het origineel dat al veertig jaar op de perrons hing. Die precisie leverde de MONDAINE SBB-collectie op, inmiddels erkend als een van de tien klassieke Zwitserse horloge ontwerpen.
Sinds die eerste licentie is er veel gebeurd. Er kwamen dameshorloges, automatische uitvoeringen, een eigen stop2go-beweging die de twee seconden pauze van het origineel nabouwt, en een duurzame essence-collectie met materialen als druiven leer en gerecycled PET. Maar de basis is nooit veranderd. Waar andere merken elk jaar een nieuw verhaal nodig hebben om relevant te blijven, vertrouwt Mondaine nog altijd op hetzelfde ontwerp uit 1944. Niet omdat er niets is verbeterd, maar omdat er weinig te verbeteren was aan iets dat al klopte.
Vandaag valt Mondaine, samen met andere merken, onder de Mondaine Group, met Mondaine Benelux als aanspreekpunt in Nederland en België. De klok van Hilfiker staat intussen ook nog steeds op elk Zwitsers station, inclusief een replica van vier meter hoog op het centraal station van Zürich, een ontmoetingspunt voor duizenden reizigers per dag.
We herhalen dit verhaal niet omdat het goed verkoopt. We herhalen het omdat het de reden is waarom elk Mondaine horloge en elke Mondaine klok eruit ziet zoals het eruitziet. Geen trend, geen seizoens ontwerp, maar een lijn die teruggaat naar een Zwitsers perron in 1944 en sindsdien niet wezenlijk is veranderd.
